Grisesex-året

Okei, Anne B. Ragde. Du er fornøgd no. Hatt eit godt år. Du også, Jo Nesbø. Nesbø Schmesbø. Og Ravi. De er fornøgde no. De er store no. Men berre vent.

Okei, Anne B. Ragde.

Du er fornøgd no.

Hatt eit godt år.

Du også, Jo Nesbø. Nesbø Schmesbø. Og Ravi og DJ Løv. De er fornøgde no. De er store no. De er heile Norges no.

Men berre vent.

Berre vent til Ibsenåret 2006 har vart nokre månader. Når de har sett Peer Gynt i pantomimeversjon og Hedda Gabler framført av amatørperkusjonistar frå Telemark og Et Dukkehjem tolka av nakne undervassdansarar frå Namibia, då kjem de til å begynne å lure.

Å, fillern, kjem de til å tenke då.

Å fillern.

Er det slik det går?

Og det er det. Det er slik det går. Dei som er store i dag, er dei som skal hedrast på alle mulige måtar i framtida. Om tjuefem eller femti eller hundre år, då er det Ragde-år, der alle amatørteater i landet får kommunal støtte til å dramatisere Ragdes no så folkekjære scener frå grisefjøset. Trøndelag Teater sett opp eigen Ragdemusikal, med digert barnekor kledd som tause bønder. Eller kanskje er det Nesbø-år. Og det blir gitt ut barneversjonar av krimhistoriene om Harry Holde, der ingen blir drepne, berre dytta litt. Og teikneserieversjonar. Og Riksteatret reiser på turne med ei dristig framsyning der tolv synkronsvømmarar frå Sri Lanka framfører ”Rødstrupe” tause med ryggen til. Og forskarar kjem til å lese bøkene på heilt nye måtar og plutselig finne ut at dei eigentlig handla om kvinnenes kår i Vest-Afrika i mellomkrigstida, og ein eller annan ung instruktør kjem til å la seg inspirere av dette og lage ein kjønnsoverskridande sceneversjon av Nesbøs verk, der Harry Hole blir spela av ei kvinne, sannsynligvis datterdattera til Aksel Hennie, for å få fram det androgyne i skikkelsen. Og det vil bli laga tv-program, Anne B. Ragde, der folk går omkring i heimen din og filmar og peikar på ting som du eig, og sjølvgode komikarar som ikkje har lese ei einaste av bøkene dine, berre utdraga alle blir tvinga til å lese på skulen, dei kjem til å lage lavpanna parodiar på bøkene dine utelukkande basert på fordommane om at du berre skriv om grisar og bønder og sex, gjerne i kombinasjon. Og Ravi. Ravi ravi ravi ravi ravi, ein gong kjem det til å bli ditt år, Ravi-år, og det blir umulig å sette sine bein i eit kulturhus utan å gå seg fast i ein trupp som har fått midlar over kulturbudsjettet til å iføre seg raude lausskjegg og tolke dine tekstar på måtar det aldri har vore grunnlag for. Og språkprofessorar kjem til å leite etter inkonsekvens i den alternative rettskrivinga di og slå fast at du ikkje eigentlig var så innovativ som folk kanskje ville ha det til. Finn Erik Vinje meiner sikkert det. Og ja! Finn Erik Vilje lever om hundre år og kritiserer framleis folk som prøver seg på frekkheiter som å forandre språket i takt med tusenåret ein lever i. Og kanskje kjem nokon til å kritisere menneskesynet til Ravi eller Anne B. Ragde? Og kva tyder dette skjegget eigentlig, Ravi? Kva er det eigentlig eit uttrykk for, og det at du er så liten og skriv så rart, seier det noko om det å vere norsk? Slike meiningslause ting kjem til å bli diskuterte i akademiske vendingar i fjonge salar og i like akademiske vendingar med litt høgare promille på halvtomme mørke klubbar med ein ordstyrar som har bytta jobb mellom Klassekampen og Morgenbladet trettifire gonger det siste året og stadig ikkje har lesarar.

Det er slik det kjem til å gå, Anne B. Ragde og Jo Nesbø og Ravi.

Lykke til.

Are Kalvø - 19.12.2005