Paradis

Eit drøymande kåseri om langsam død.

Eg har ein draum. Ein draum om ei øy langt vekk. Det må gjerne vere varmt der. Frodig og vakkert. Kvite strender og blått vatn. Palmar. Paradis.Det kan godt vere paradis. Det er greitt det. Dei skal få såpass. Det kunne sjølvsagt vore fristande å tenke seg at det var ei kald og ugjestmild øy full av bresprekker og isbjørnar. Men eg skal vere litt raus, denne eine gongen. Fordi det er den siste.

På denne øya skal dei bu, alle dei religiøse leiarane. Det er berre dei som skal bu der. Ingen andre. Det er umulig å komme seg til øya og det er umulig å reise frå øya.

Når eg seier alle dei religiøse leiarane, så meiner er naturligvis ikkje det. Ikkje alle. Ikkje dei hyggelige og greie. Berre alle desse ikkje heilt unge mennene som synest at den vestlige verda har gått av hengslane, at umoralen og verdiløysa rår og at vi lever i ei verd der familiar går i oppløysing og folk horar og drikk og menn ligg med menn og ingen har respekt for religion og alt handlar om pengar og sex og suksess. Det er alle dei som meiner alt dette eg snakkar om. Uansett kva religion dei tilhøyrer. Imamar og mullaer og biskopar. Dei må få sleppe no. Dei liker seg ikkje her i denne verda likevel. Derfor synest eg dei skal få sleppe. At vi skal vere litt barmhjertige. Og leige ein kjempediger båt og gi dei ein sjanse: ”Bli med no. Berre bli med til ei vakker øy. Eg kan love dykk at den vestlige verda kjem ikkje til å bli betre. Folk kjem ikkje til å slutte å drikke og hore og menn kjem kjem til å halde fram med å ligge med menn og folk kjem til å le av profetar og halde på, og folk kjem til å finne på nye ting, stadig vekk, der har du folk, og de kjem ikkje til å like ein einaste av dei tinga folk finn på. De veit det sjølv. Så bli med no. Det er ikkje meir å hente her. Det er nok no. Kom. Kom no.”

Og så skal dei krype om bord, i svarte kjolar og i lilla kjolar, og skjegg, og så skal dei legge frå kai, og så skal vi aldri sjå dei igjen, dei reiser til øya si. Og der skal dei leve. Uforstyrra av verda. Og verda skal leve uforstyrra av dei.

Dei kjem til å få det fint der. Der kan dei leve saman og vere lykkelige. Dei kan sitte i strandkanten og snakke om familieverdiar og respekt for dei eldre og kvinnens plass og unaturlig sex og alltid vere einige, samla på tvers av religionane, samla i felles motstand mot alt som ikkje er på denne øya. På denne øya vil dei berre vere omgitt av folk som oppfører seg. Mullaene slepp å vere med i TV-program for å snakke stygt om land som tillet folk å snakke stygt om dei i TV-program. Biskopar slepp å få ikkje kjeft om dei seier kva dei meiner om homofili. For på denne øya finst ikkje homofili. Akkurat som imamane alltid har sagt. Det finst ikkje, seier dei. Her får dei rett. Og vi skal unne dei det. Det er heilt greitt. På denne øya får dei rett i alt. Dette er ei øy utan umoral, utan verdslige verdiar, utan unaturlig sex. Utan sex i det heile tatt, faktisk. For det er jo berre menn der, det er jo menn som er religiøse leiarar, og homofili finst jo ikkje, og der sit dei og ikkje har sex med kvarandre og er enige om alt og blir færre og færre og kåtare og kåtare.

Til slutt så er det berre ein igjen, ein gammal skral mann som sit og ser på solnedgangen heilt åleine langt frå den verkelige verda, og han tenker: Eg hadde rett. Utan ekteskapet mellom kvinne og mann, utan sunne familieverdiar og kvinner som prioriterer heimen, så dør menneskeslekta ut. Eg hadde rett, tenker han, mens sola går ned.

Og den sigeren skal han få. Det er heilt greitt.

Are Kalvø - 05.04.2006